سلام!

انگار همین دیروز بود که با هم تو کوچه پس کوچه های شهر قدم میزدیم،به درد دلام با حوصله گوش می کردی...

یادش به خیر اون موقع هایی که شعر می گفتم و ذوق و شوق داشتم کی بشه ببینمت واست بخونم،حتی اگه شعرمو مچاله کنی و بندازیش دور..آره من میفهمم میخوای بهم چی بگی،تو میخوای بگی من بیشتر ازینا توقع دارم ازت...آره من میفهمم که دلت نمیاد شعر منو پاره کنی،فقط آروم مچاله ش میکنی و میندازی یه گوشه...

هر چند اندازه قدردانی از تو یه رباعی نیست،اما امیدوارم به عنوان یادگاری اون روزا با یادآوریش به یاد من بیافتی...(اونایی که حفظن برای اونایی که حفظ نیستن بخونن!)

یادش به خیر شبای خوب پارک شهرداری...

این پست برای اولین بار و برای آخرین بار تقدیم میشه به کسی که بیشترین سهم رو در زندگی ادبی من داره...

و اما عشق...

در فهم لبخندهایت تفسیرهای بد از من

زیبایی بی حد از تو، توصیف یک درصد از من

در وصف سرخی لبها خونی به رگها نمانده

از عالم و آدم انکار، اصرار بیش از حد از من

حالا که از تیغ ابرو ده زخم بر سینه مانده

انگشتهایت چه چیزی جز قلب می خواهد از من؟

قلب من از بس که ساده ست، مانند معصوم زاده ست

آواز گلدسته از تو، خاموشی گنبد از من

این بیت را دوستانم گفتند که سکته دارد

این هم گناه لب توست، هر چند که سر زد از من

این دور پایان ندارد، تا وزن هم کم بیارد

با بوسه ی اول از تو، با خواهش ممتد از من